Mastif tybetański – pies lew

Mastif tybetański

Od wieków wykorzystywany jako pies stróżujący i pasterski, dziś chętny do zabawy i wyjątkowo oddany swojej ludzkiej rodzinie. Mastif tybetański pierwotnie pochodzi z Azji, od XIX wieku pozostaje stałym bywalcem Europy. W 1830 roku czworonogi trafiły na dwór królowej Wiktorii.

Mastif tybetański – jak wygląda?

Psy tej rasy są duże i masywne. Samce osiągają do 66 centymetrów wysokości i ważą od 50 do 80 kilogramów. Suki z kolei są trochę mniejsze – do 61 centymetrów wysokości i od 35 do 50 kilogramów wagi.

Przez swoje wymiary, cechy charakteru i dłuższą sierść mastify przypominają lwy. Reprezentanci tej rasy mogą pochwalić się bujną sierścią w okolicach szyi i łopatek, co sprawia, że jeszcze bardziej przypominają swoich afrykańskich kolegów.

Najczęściej spotykanym kolorem umaszczenia u mastifów jest czarny. Występować mogą jeszcze psy w odcieniach brązu, złota i najbardziej pożądane – w odcieniach czerwieni. U reprezentantów tej rasy często spotkać można charakterystyczne podpalanie pod oczami, które od wieków postrzegane było jako dodatkowa para oczu do pilnowania rodziny i domu.

mastif tybetański

Charakter mastifa tybetańskiego

Przede wszystkim są to psy niezależne i samodzielne. Mimo to, w stosunku do swojej rodziny są wyjątkowo oddane, opiekuńcze i troskliwe. Mastify nie tylko wyglądem przypominają lwa. Charakter też mają podobny. Zarówno pies, jak i afrykański kot są dumne i dominujące. Dlatego właściciel czworonoga musi cechować się doświadczeniem w tresurze, tak aby mógł z powodzeniem go wyszkolić.

Aktywność psa jest stosunkowo wyższa wieczorem i w nocy, kiedy musi stróżować. Dumnie broni swojego terytorium i jest nieufny wobec obcych. Nawet w obecności właściciela cechuje się wyjątkową ostrożnością w stosunku do osób wpuszczanych na posesję.

Mastif tybetański – dla kogo?

Podobnie jak lwy, mastify są niezależne i pewne siebie, dlatego pies potrzebuje opiekuna odpowiedzialnego i doświadczonego. Właściciel szkoląc czworonoga musi cechować się konsekwencją i systematycznością. Tresura musi bazować na dobrej relacji opiekuna z czworonogiem i braku przymusu. W przeciwnym razie przyniesie skutki odwrotne do zamierzonych. Właścicielem psa nie powinny być osoby starsze i rodziny z małymi dziećmi (głównie z powodu siły i wielkości psa).

Socjalizacja psa musi rozpocząć się w pierwszych dniach życia. Choć pies cechuje się niezależnością, nie należy zamykać go w kojcu i pozostawiać samemu sobie. Mastif lubi przebywać z rodziną. W stosunku do jej członków jest łagodny i opiekuńczy.

Z uwagi na swoje wymiary pies nie powinien mieszkać w małym mieszkaniu lub za długo przebywać sam w kojcu. Psy muszą mieć zapewnioną przestrzeń do biegania i zabawy. Lubią spacerować w miejscach niezaludnionych i spokojnych. Wtedy mogą poznawać otoczenie, bawić się i rozładować duże pokłady energii.

Jak dbać o mastifa?

W przeciwieństwie do tresury pielęgnacja czworonogów nie należy do trudnych. Długa sierść psa wymaga systematycznego szczotkowania. Dla pożądanego efektu najlepiej robić to co najmniej raz w tygodniu, a w okresach linienia – codziennie. Przy wyczesywaniu najlepiej sprawdzi się szczotka o długich i szeroko rozstawionych pinach. Warto wspomnieć, że sierść psa jest bezzapachowa. Nie wchłania przykrych zapachów, dlatego kąpiele psa można ograniczyć do minimum.

Właściciel psa powinien również dbać o jego oczy, które często u mastifów są podatne na zapalenia i choroby.

Jaka karma dla mastifa tybetańskiego?

Pies może być karmiony zarówno suchą, jak i mokrą karmą. Ważne, aby dieta pokrywała codzienne zapotrzebowanie energetyczne czworonoga i dostarczała odpowiednich składników mineralnych i witamin. Warto wybierać karmy, które w składzie będę mieć kwasy Omega-3. Ich suplementacja sprawi, że sierść czworonoga będzie lśniąca i zdrowa.

Zalety:

  •  Pies oddany rodzinie;
  • Bardzo dobrze sprawdza się w roli psa stróżującego;
  • Organizm czworonoga jest stosunkowo odporny na choroby;
  • Przez długi czas cechuje się energią i witalnością.

Wady:

  • Upartość;
  • Źle szkolony może stać się agresywny i stanowić zagrożenie również dla domowników;
  • Wychowanie jest stosunkowo trudne;
  • Niektóre czworonogi bywają agresywne;
  • Nie nadaje się do małego mieszkania.