Kot Birmański

Facebookmail

Charakter kota birmańskiego

Charakter kota birmańskiego objawia się przede wszystkim dużą życzliwością do ludzi i bardzo przyjacielskim usposobieniem. Koty te są wysoce inteligentne i towarzyskie, nie będąc przy tym nadmiernie nachalnymi. Szybko i trwale przywiązują się do ludzi, wybierają jednak jednego szczególnego członka rodziny. Koty birmańskie zdecydowanie potrzebują towarzystwa ludzi – źle znoszą samotność.

Najlepiej czują się wśród większego grona osób, przez co doskonale sprawdzą się w wielopokoleniowych rodzinach. Są również wspaniałym towarzyszem dzieci w każdym wieku – cierpliwie znoszą noszenie na rękach i wszelkie pieszczoty. Przy czym należy dziecku wytłumaczyć, że kot to nie zabawka a żywa istota, która również potrzebuje swojej przestrzeni. Przy odpowiednim wyczuciu, kot i dziecko są w stanie zostać najlepszymi przyjaciółmi.

Charakter kota birmańskiego można określić jako mieszaninę cech spokojnego persa z wesołością kota syjamskiego – to raczej cichy kot o melodyjnym głosie, ale bardzo ciekawski i wymagający zapewnienia mu rozrywki. Należy dostarczyć mu odpowiednią ilość bodźców w postaci: kryjówek, drapaków i punktów obserwacyjnych – dla tego kota jest to równie ważne jak czas spędzony z człowiekiem i duża ilość pieszczot. Koty birmańskie bardzo dobrze znoszą towarzystwo innych zwierząt, aczkolwiek najlepiej preferują przedstawicieli własnej rasy. Są otwarte i przyjacielskie nawet w stosunku do nieznajomych, choć zachowują pewną dozę nieufności wobec nich. Przejawiają cechy domatorskie i dobrze czują się nawet w niewielkim mieszkaniu.

Święte koty birmańskie wyróżniają się przywiązaniem do człowieka i zrównoważonym charakterem – są skłonne do tworzenia głębokiej więzi ze swoim opiekunem. Zarówno w zabawie czy jedzeniu, koty te zachowują dużą delikatność i nienaganną grację. Odnosi się wrażenie, że mają świadomość swojego pochodzenia od mistycznych przodków. Kot birmański jest wyjątkowo grzeczny i spokojny, ale potrzebuje być nie tylko domową maskotką, a przede wszystkim członkiem rodziny.

Życie rodzinne jest dla niego bardzo ważne, potrafi zżyć się z domownikami i chętnie towarzyszy im podczas codziennych czynności. Birman dojrzewa wcześniej niż większość długowłosych kotów, bo może być to okres nawet 7 miesięcy. Męscy przedstawiciele tej rasy słyną z miłosnego temperamentu, samice natomiast są wspaniałymi matkami.

Kot święty birmański

Kot święty birmański znany jest przede wszystkim z legend. W klasztorze w Birmie, jak głosiła legenda, mnichom towarzyszyły właśnie te koty, lecz wtedy jeszcze o białej sierści i żółtych oczach. Wierzono, że gdy któryś z mnichów umierał, jego dusza wcielała się w ciało kota, by ponownie odrodzić się w ciele człowieka. Najwyższy kapłan Mun-ha posiadał kotkę o imieniu Sinh – gdy na świątynię napadli bandyci, zginął on wraz z wieloma innymi mnichami. Zrozpaczona kotka wskoczyła na ciało swojego pana i nagle zmieniła kolor sierści na ciemniejszy, a oczy z żółtych stały się szafirowe – upodabniając się tym samym do oczu czczonej w świątyni bogini. Następnego dnia wszystkie koty wyglądały jak Sinh. Wierzono, że bogini pomogła ówcześnie mnichom w odparciu ataku i uratowaniu świątyni.

Choć legenda ta w jakimś stopniu łączy się z udokumentowaną historią, to głównym celem jej głoszenia było nadanie splendoru rasie tego kota i zapewnienie przez to lepszej sprzedaży. Pierwsza europejska para kotów birmańskich rzeczywiście pochodziła z Birmy – wysłano je w 1919 r. statkiem do Francji.

Cena kota birmańskiego

Cena kota birmańskiego może być nie tylko wypadkową jego wyjątkowej historii i tego, że niegdyś uchodził wręcz za święte zwierzę, ale również jego wspaniałego usposobienia i więzi, którą potrafi stworzyć z człowiekiem. Średnia cena na kocięta tej rasy to około 2 500 zł.

Kot birmański – wzorzec

Kot birmański to zwierzę o średniej wielkości i wadze w przedziale 3-6 kg (samce są masywniejsze od kotek). Jego głowa ma kształt trójkąta, a czoło jest lekko wypukłe, całość uzupełnia wyraźny podbródek i pełne policzki. Duże okrągłe oczy mogą występować jedynie w ciemnobłękitnym odcieniu, a ogon musi być średniej długości i powinna pokrywać go dość dobrze przerośnięta sierść.

Wzorzec kota birmańskiego:

Kot birmański, święty kot birmański, birma. Koty półdługowłose. II kat. wg FIFe.

  • Pochodzenie: Tajlandia;
    Charakter: przyjazny, zrównoważony, ufny;
    Wielkość: średnia, samce masywniejsze od samic;
    Waga: od 3 do 6 kilogramów;
    Wygląd ogólny: krępa, nieco wydłużona sylwetka; dobrze umięśniona i silna;
    Głowa: o kształcie równobocznego trójkąta z zaokrąglonymi kątami, nieco dłuższa niż szersza; lekko wypukłe czoło; słabo zaznaczony przełom czołowo-nosowy, pełne policzki i wyraźny podbródek;
    Uszy: niezbyt nisko osadzone, raczej małe i porośnięte kępkami sierści;
    Oczy: szeroko otwarte, duże i prawie okrągłe; wyłączny ciemnobłękitny odcień;
    Nos: średniej wielkości, nieco wklęsły;
    Tułów: mocny i dość długi; silne i krótkie kończyny oraz duże owalne stopy o mocnym owłosieniu między palcami;
    Ogon: średniej długości, porośnięty sierścią, noszony dumnie do góry o przednim zagięciu niesięgajacym poza łopatki;
    Szata: z niewielką ilością podszerstka, półdługa i jedwabista, nie filcuje się i jest przyjemna w dotyku; włosy nieprzylegające ściśle do ciała i nieodstające znacząco; wymagana kryza na szyi i portki na udach;
    Maść: typ colorpoint; znaczenia na głowie (część twarzowa, uszy), kończynach i ogonie, reszta w kolorze skorupki jaja; charakterystyczne białe “rękawiczki” na kończynach przednich i “ostrogi” na kończynach tylnych – koniecznie symetryczne, znaczenia tylne muszą sięgać przynajmniej do stawów między kośćmi palców a śródstopia; biel z tyłu tworzy pasek klinowaty, który ostro kończy się kością stępu; znaczenia występują w odcieniach: ciemnobrązowym, niebieskim, kremowym, liliowym, czekoladowym, rudym, pręgowanym, szylkretowym, szylkretowo pręgowanym;
    Aktywność: zrównoważony, średnio aktywny;
    Odporność/podatność na choroby: odważny;
    Długość życia: od 15 do 18 lat;
    Możliwość zakupu w Polsce: tak.

Krótkowłosy i długowłosy kot birmański

Kot birmański w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii pojawił się w latach 60. Koty te uznawane są za półdługowłose, natomiast w ramach francuskiego programu hodowlanego zostały uznane z użyciem europejskich kotów krótkowłosych oraz kotów perskich i syjamskich.

Kot birmański – hodowla

Hodowla kota birmańskiego została zatrzymana przez II wojnę światową. Po wojnie powrócono do niej już z konkretnych planem hodowlanym. W konsekwencji rok 1955 przyniósł wzrost liczby kotów birmańskich. W Stanach Zjednoczonych i Europie hodowano głównie klasyczne umaszczenie osobników, czyli seal-point i blue-point. Nowe warianty umaszczenia sierści wprowadzono w Anglii, były to chocolate-point i lilac-point. Późniejsze lata przyniosły kolejne kombinacje ubarwienia, jak jaśniejszy creme-point czy red-point.

Kot birmański jest dość rzadką rasą – wyhodowanie doskonałego w typie kota tej rasy o symetrycznych oznakach wizualnych, jak rękawiczki i ostrogi, może stanowić problem. Ze względu na charakterystyczne ubarwienie, które objęte jest największą restrykcją standardów rasy, hodowla kota birmańskiego nie należy do najłatwiejszych. Do tego wymagana jest odpowiednia budowa, długość futra czy dostateczna bujność ogona. Samo, początkowe nawet, wychowanie kota nie należy jednak do szczególnie wymagających, ponieważ ten czworonóg przejawia się wyjątkowo spokojnym i przyjaznym usposobieniem, a do tego wyjątkową inteligencją. Bardzo dobrze czuje się w otoczeniu wielu ludzi i zwierząt, przede wszystkim przedstawicieli własnej rasy – co znacząco ułatwia jego hodowlę.

Choroby kota birmańskiego

Kot birmański uchodzi za zdrowego i odpornego przedstawiciela tych czworonogów. Najlepszą profilaktykę przeciwko chorobom stanowi odpowiednie zdrowe żywienie – podstawę powinna stanowić dieta pełnowartościowa, a więc mokre karmy mięsne z bogatą zawartością białka, tłuszczów i węglowodanów. Dieta dobrana do potrzeb rasy znacznie pomaga w utrzymaniu przez kota dobrego zdrowia i kondycji. Niestety nie może zapobiec schorzeniom dziedzicznym. Choroby kota birmańskiego dotyczą między innymi ich oczu: często występują stany zapalne oraz skłonność do zezowania. Innym zagrożeniem są torbiele, które u kotów birmańskich występują najczęściej na jajnikach i jądrach, rzadziej w okolicach głowy.

Częstych schorzeniem u tej rasy jest hipomielinizacja – walczyć z nią można jedynie poprzez eliminację z hodowli chorych osobników. Przez uszkodzony gen zakłócona zostaje komunikacja międzykomórkowa, prowadząca do napadów skurczowych i silnych drgawek. Objawy tej choroby u kota birmańskiego mogą pojawić się już w 3. tygodniu jego życia. Są to zaburzenia poruszania (spastyczny i nieskoordynowany sposób) oraz nasilające się czasowo drżenie. Mogą dochodzić do tego utrata słuchu lub krótsza, od przewidywanej, długość życia. Choć objawy te w szczególnych przypadkach mogą z czasem ustąpić, to hipomielinizacja jest chorobą dziedziczną, a więc mimo ich braku, mogą być przekazywane następnym pokoleniom.

Kot birmański – wady i zalety

Każda rasa czworonoga ma swoje dobre i gorsze strony. Wady i zalety kota birmańskiego przedstawiają się następująco:

Wady:

źle znosi chłód – należy zapewnić mu odpowiednią temperaturę otoczenia, szczególnie w okresie zimowym,
źle znosi samotność,
ciężki do hodowli, ze względu na bardzo restrykcyjne wymagania wizualne.

Zalety:

  • niewymagający,
    łatwy w pielęgnacji,
    bardzo oddany człowiekowi, tworzy z nim silną więź i doskonale odnajduje się w kontakcie z dziećmi – cierpliwie znosi noszenie na rękach i pieszczoty,
    nadaje się do życia w wielopokoleniowej rodzinie,
    nadaje się do życia w mieszkaniu,
    przyjazny względem innych zwierząt, wręcz lubiący ich towarzystwo,
    łatwy w pielęgnacji.

Kot birmański – ciekawostki

Kot birmański jest bardzo rzadką rasą kota, przede wszystkim ze względu na fakt, iż niezwykle trudno wyhodować doskonałego w typie kota, posiadającego idealne oznaki rasowe (rękawiczki i ostrogi) – tylko taki osobnik może zostać kotem wystawowym. To wyjątkowo specyficzna rasa.

Inną ciekawostkę o kocie birmańskim stanowi moment ich późnego dojrzewania płciowego, czyli 9-14 miesięcy, a całkowite wybarwienie i psychofizyczny rozwój następuje dopiero w okolicach 3 roku życia.

Kot birmański opis rasy

Facebookmail